به نقل از : ماهنامه کارگری ، ارگان کارگری چریکهای فدائی خلق ایران

شماره 52 ، پانزدهم اردیبهشت ماه 1397

 

 

نکاتی پیرامون تظاهرات روز جهانی کارگر

 

راهپیمایی و تظاهرات کارگران به جان آمده در روز جهانی کارگر در تهران و برخی شهرهای دیگر، ‏جلوه ای از موقعیت وخیم شرایط کار و حیات طبقه کارگر و در همان حال ، روحیه مبارزاتی کارگران تحت ‏حاکمیت رژیم کارگر ستیز جمهوری اسلامی را به نمایش گذارد. به رغم عدم صدور مجوز از سوی ‏دولت برای راهپیمایی کارگران، ولی در هر حال در عمل دیده شد که تعداد زیادی از کارگران در تهران ‏به خیابان آمدند، تجمع کردند و به راهپیمایی پرداختند. ‏

 

گزارش ها حاکی است که در روز جهانی کارگر در تهران حداقل دو راهپیمایی و تجمع صورت گرفته ‏است. در یکی از این حرکات ، بنا به برخی گزارشات منتشره ، چند صد تن از کارگران در مقابل مجلس ‏جمع شدند و گوشه ای از خواستها و مطالبات بر حق خود را فریاد زده و یا در بنرهایی که در ‏دستشان بود به نمایش گذاردند. از جمله شعارها و مطالبات کارگران در این حرکت می توان به ‏شعار "نان ، مسکن ، آزادی" که یکی از مطالبات اصلی کارگران و زحمتکشان می باشد اشاره کرد. ‏همچنین شعارهای "کارگر، معلم، دانشجو، اتحاد، اتحاد"، "کارگر زندانی آزاد باید گردد" ، "زندانی ‏سیاسی آزاد باید گردد"، "اعتراض، تشکل، اعتصاب، حق مسلم ماست"، "تا حق خود نگیریم ، از پای ‏نمی نشینیم" و سر داده شد. به این ترتیب در تجمع مقابل مجلس شاهد آن بودیم که برخی ‏شعارهای رادیکالی به نفع کارگران داده شد که انعکاس شدت خشم و نارضایتی کارگران از شرایط ‏برده وار زندگی خود و خانواده هایشان بود. البته برغم نمایش این شعارهای رادیکال، در شرایط ‏دیکتاتوری و خفقان وحشتناک و سیستماتیکی که حکومت بر جامعه اعمال می کند ، شعاری که ‏خواست اصلی کارگران که همانا نابودی این رژیم و نظامی که عامل اصلی بردگی آنهاست ، شنیده ‏نشد و کارگران و طرفداران شان نتوانستد چنین خواستی را آشکارا فریاد بزنند.‏

 

در روز اول ماه مه ، تجمع بزرگتری نیز علاوه بر تجمع کارگران در مقابل مجلس، در مقابل خانه کارگر ‏رژیم برگزار شد که سخنرانان و صحنه گردانان آن ، نمایندگان مجلس و مهره های شناخته شده ‏نهادهای دست ساز رسمی و غیر رسمی رژیم نظیر "خانه کارگر" و "اتحادیه پیشکسوتان جامعه ‏کارگری" و "شورای اسلامی کار" بودند که به لحاظ سابقه، از اولین روز حیات این رژیم تبهکار همواره ‏به عنوان بازوی اجرا و تسهیل پیشبرد سیاستهای سرمایه داران و دولت حاکم در صفوف کارگران ‏نقش ایفا کرده اند. در این گردهمایی نیز شعار هایی نظیر "لغو قرارداد موقت" و خواست مزد ‏عادلانه و روشن شدن تکلیف "صندوق های بیمه اجتماعی" که حجم بزرگی از در آمد های بخور و ‏نمیر کارگران را به جیب زده اند و خواست "آزادی کارگران بازداشتی" و "حق اعتصاب و تشکل" به ‏نمایش درآمد و یا فریاد زده شد. طرح و سردادن همه این شعارها در دو تجمع همزمان در روز اول ‏ماه مه، بیانگر آن بود که ابعاد نارضایتی نسبت به وضع موجود در میان کارگران تا چه حد متراکم ‏شده است. ‏

 

علاوه بر مراسم تهران در برخی شهرهای کُردستان نیز حرکاتی در بزرگداشت روز جهانی کارگر ‏صورت گرفت. برغم تهدید فعالین کارگری توسط مامورین وزارت اطلاعات، در سنندج در روز اول ماه ‏مه، کارگران دست به راهپیمائی زده و طی آن شعارهائی چون نان، کار، آزادی، قرارداد موقت، قرار ‏داد سفید امضاء لغو باید گردد، کارگر زندانی آزاد باید گردد، سر دادند. این حرکت مبارزاتی کارگران با ‏حمله نیروهای سرکوب مواجه شد به طوری که درگیری هایی در برخی خیابانها بوقوع پیوست. بنا ‏به گزارشات منتشره، در سقز نیز به رغم همه وحشت آفرینی های عمال جمهوری اسلامی، ‏فعالین کارگری در یکی از روستاها تجمعی را برگزار کرده و روز جهانی کارگر را پاس داشتند.‏

 

به این ترتیب در فضای مبارزاتی و انقلابی ای که اردوی بیشمار کار به همراه دیگر ستمدیدگان ‏جامعه با تظاهرات و قیام های قهرمانانه خود در دیماه سال 96 آفریدند، روز جهانی کارگر امسال به ‏فرصتی بدل شد تا صدای خفه شدۀ حق خواهی کارگران در فضای خفقان آوری که دستگاه ‏سرکوب حاکم در جامعه بر پا کرده تا حدودی به گوش عموم برسد.‏

 

یکی از نکات مراسم روز جهانی کارگر امسال تشدید تلاش های ضد کارگری نهادها و تشکلات رژیم ‏ساخته در فریب کارگران بود که خود را در تجمع مقابل خانه کارگر رژیم با برجستگی نشان داد. در ‏شرایطی که مطابق گزارشات منتشره در طول یک سال گذشته بیش از 6000 اعتصاب و اعتراض ‏کارگری گزارش و ثبت شده است و در شرایطی که در ماه های منتهی به اردیبهشت، کارگران ‏گرسنه و بجان آمده تقریبا سراسر ایران را به صحنه اعتراض و تظاهرات علیه جمهوری اسلامی و ‏شرایط برده وار حاکم بر زندگی خویش تبدیل کردند، نمایندگان ارگانهای کارگری دست ساز حکومت، ‏مزورانه کوشیدند تا در سخنرانی های شان در خانه کارگر ، بیش از پیش ژست دفاع از حقوق ‏کارگران خشمگین و به جان آمده را گرفته و بر گوشه ای از خواستهای برحق آنان دست گذارند و به ‏این ترتیب خشم آنان را به خیال خویش تسکین دهند. ‏

 

سخنرانان که همگی از مهره های شاخص اصلاح طلبان حکومتی بودند در صحبت های خویش برای ‏مخاطبان شان روی خواسته های برحق کارگران ، نظیر پول های به یغما رفته کارگران در صندوق تامین ‏اجتماعی و یا ضرورت اجرای این یا آن بند قانون اساسی ماهیتا کارگر ستیز حکومت دست گذارده و ‏‏"انتقادات" آبکی ای نیز نسبت به برخی از مهره ها و سیاستهای رژیم کارگر کُش جمهوری اسلامی ‏صورت دادند و با این تاکتیک کوشیدند تا در بحران کنونی ، همچنان خطی را تبلیغ کنند که در تلاش ‏است کارگران را در بساط سیاست بازی بین بالایی ها مشغول و سرگرم نگه دارد. ‏

 

این باصطلاح "پیشکسوتان" جامعه کارگری با افاضاتی نظیر "امام جمله‌ای را گفتند که در هیچ یک از ‏مجامع بین‌المللی به آن نرسیدند. ایشان فرمودند که خداوند عالم نیز کارگر است" و با دفاع از ‏‏"دیدگاه امام و رهبری" در مورد کارگران (از سخنان حسن صادقی رییس اتحادیه پیشکسوتان جامعه ‏کارگری) ماهیت ضد کارگری خود را بار دیگر در روز جهانی کارگر امسال به نمایش گذاردند. جماعت ‏فوق با اظهارات فاقد هر گونه ما به ازای عملی، نظیر این که "وزیر میلیاردر بهداشت دستش را از ‏جیب کارگران بردارد" و یا عدم وجود "منطق" در کار مسئولین به خاطر عدم صدور مجوز راهپیمایی ‏در روز جهانی کارگر ، کوشیدند تا این واقعیت که اصولا کل نظام حاکم و نه فلان مهره ضد خلقی آن ‏دشمن کارگران و عامل بردگی و گرسنگی و محرومیت آنهاست را لاپوشانی کنند و به کسب و کار ‏خویش یعنی کارگر فریبی رونق بدهند.

 

در نمایشات بر پا شده توسط نمایندگان رژیم در 11 اردیبهشت (اول ماه مه) یکی از مهره های ضد ‏کارگری دست نشانده نظام یعنی حسین حبیبی (دبیر کانون هماهنگی شوراهای اسلامی کار ‏استان تهران) نیز با وقاحت تمام "مقصر اصلی مشکلات جامعه کارگری " یعنی وجود میلیونها کارگر ‏غارت شده و گرسنه و بدون حقوق را نه حکومت غارتگر و استثمار گر سرمایه داران زالو صفت، بلکه ‏‏"خود کارگران" معرفی کرد که چرا به زعم وی به "نماینده مجلس" رای داده و او را "تعیین" ‏می‌کنند "اما بعد او را رها کرده" و "رصد" نمی‌کنند!‏

خلاصه در شرایطی که در طول چهار دهه، نظام استثمار گرانه سرمایه داری در کشور ما و قوانین ‏نوشته و نانوشته سرمایه داران حاکم، نفس کارگران را بریده و شرایط فلاکت بار کنونی را برای آنها ‏به بار آورده، نمایندگان عوامفریب خانه کارگر و شرکاء در سخنرانی هایشان در تهران به عنوان راه ‏حل، نهایتا خواهان "اصلاح قوانین" ضد کارگری توسط دشمنان قسم خورده کارگران شدند تا وضع ‏فاجعه بار کارگران بهبود یابد.‏

 

یکی دیگر از نکات تظاهرات اول ماه مه امسال، این بود که کارگران در مقابل شعار وارونه "دورد بر ‏ستمگر ، مرگ بر کارگر" که علیرغم طنز درون آن در اعتراض به حکومت، شعاری مبارزه جویانه و ‏تعرضی نبوده ، بلکه دارای ماهیت تظلم خواهی بود و همچنین شعاری در خدمت مهار زدن بر انرژی و ‏خشم انقلابی بر حق کارگران نسبت به سرمایه داران و حکومت مدافع آنان بود، شعار درست "درود ‏بر کارگر، مرگ بر ستمگر" سر دادند.‏

 

تظاهرات اول ماه مه در تهران و برخی شهر ها در شرایطی اتفاق می افتد که کمر کارگران ما زیر ‏سلطه وحشیانه سرمایه داران وابسته و رژیم جمهوری اسلامی خُرد شده است. بر بستر بحران ‏اقتصادی بزرگی که تنها یکی از تجلیاتش تعطیلی نزدیک به 70 درصد کل واحد های تولیدی کشور و ‏بیکاری و افزوده شدن هزاران هزار کارگر به ارتش ذخیره بیکاران کشور است، تشدید سیاستهای ‏کارگر ستیزانه جمهوری اسلامی علیه کارگران نظیر خصوصی سازی، عدم پرداخت دستمزدهای ‏بخور و نمیر کارگران تا 24 و یا 36 ماه، سیل اخراج های وسیع ، گرانی و تورم و ... به طور روزمره ‏خانواده های کارگری را به مرز فروپاشی و نابودی سوق داده است. در چنین شرایط بحرانی ای ‏، دیکتاتوری حاکم ناتوان از ارائه هر گونه راه حلی می کوشد تا با اتکاء به چماق سرکوب و بگیر و ‏ببند، هر گونه صدای اعتراض کارگران برای مطالبات صنفی و سیاسی برحق خود نظیر حق تشکل را ‏در نطفه خفه کرده و با دستگیری فعالین کارگری و گسترش جو خفقان و ترور، اعتصابات و اعتراضات ‏وسیع کارگری را در هم بشکند. غافل از آن که مهار و سرکوب سیلی که از شورش گرسنگان در ‏جامعه به راه افتاده اگر هم موقتا با چماق سرکوب ممکن جلوه کند، سیل بزرگتری از شورش و ‏مبارزات فرا می رسد. به قول خود نمایندگان فریبکار جمهوری اسلامی ، در تشکل های دست ساز ‏کارگری حکومت، در صورت تداوم وضع نکبت بار و غیر قابل تحمل موجود "تصمیم‌گیران منتظر ‏اعتراض‌های جدی‌تر کارگران باشند". (حسن صادقی)‏

 

‏ اما این "هشدار" ها و "راه حل" ها به رغم برخی تاثیرات کوتاه مدت هر چه که می گذرد، بیشتر ‏عقیم بودن خود را به نمایش می گذارند و اعمال آنها تنها خشم و کینه متراکم شده در تن و جان ‏کارگران به بردگی کشیده شده توسط سرمایه داری و رژیم حافظش جمهوری اسلامی را عمق هر ‏چه بیشتری می بخشد. چرا که گرسنگانی که در ماه های اخیر با شعار "نان، کار و آزادی، وزن ‏اجتماعی سهمگین خویش در جامعه پر جوش و خروش ما را به نمایش گذاردند، برای گسستن ‏زنجیرهایشان برخاسته اند و نشان داده اند که دیر یا زود با سرنگونی جمهوری اسلامی ، زمینه ‏دستیابی به چنین هدف والایی را فراهم خواهند نمود.