به نقل از: 19 بهمن (نشريه سياسي – خبری چريکهای فدايي خلق ايران)

شماره 43 – خرداد ماه 1385

در باره تظاهرات اخیر مردم در آذربایجان

تظاهرات اخیر توده ها در شهرهای مختلف آذربایجان که به کشتار و مجروح شدن عده بسیاری از مردم بیگناه منجر شد، حاکی از وجود شرایط حاد و تا بسر حد انفجاری جامعه است. خلق ستم دیده آذربايجان به دنبال چاپ کاریکاتوری اهانت آمیز به زبان ترکی و "طنز" مستهجن و مبتذل در روزنامه دولتی "ایران" برعليه اين خلق، به حق به خیابان ها ريخته و دست به مبارزه برعليه رژیم جمهوری اسلامی زدند. رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی هم که بنا به ماهیت بغایت ارتجاعی خود قابلیت تحمل شنیدن هیچ گونه اعتراضی را ندارد، با سرکوب وحشیانه، با کشتار، با ضرب و شتم و دستگیری مردم در شهرهای تبریز، اردبیل ، ارومیه، مرند، نقده، بناب، میاندوآب و مشکین شهر و چندين شهر ديگر، با ایجاد ترس و ارعاب و گسترش خفقان سعی بر تحکيم سلطه خویش در این استان کرده است.

ده ها سال است که ستم ملی نه تنها بر خلق ترک، بلکه بر همه خلق های دیگر از جمله کرد ، ترکمن ، بلوچ و عرب از طرف دو رژیم منفور پهلوی و همچنین رژیم وابسته به امپریالیسم جمهوری اسلامی اعمال شده است. هر وقت هم توده های تحقیرشده به خیابان ها آمدند تا نارضائی خود را به خاطر معضلات اقتصادی و یا مسائل سیاسی – اجتماعی ابراز کنند، رژیم های ضد خلقی پهلوی و جمهوری اسلامی توده های بیگناه را بدون لحظه ای درنگ به رگبار گلوله بسته اند.

در چنین شرایط بحرانی که کارگران و زحمتکشان به شدت در فقر و فلاکت بسر برده و از فساد دولتی و صدها معضلات و نابسامانی های اجتماعی رنج میبرند و هر نوع صدای اعتراض و برحق مردم با سرکوب بیرحمانه روبرو میشود، کمونیست ها و پیشگامان طبقه کارگر می بایستی به وظائف عملی خود آگاه باشند و با شرکت فعال خود در این گونه تظاهرات و طرح شعارهای معین و درست، ضمن کوشش در جهت طرد ایده ها و شعارهای انحرافی، در ارتقاع سطح این گونه مبارزات کوشا بوده و به آن شکل و فرم ضد سرمایه داری و ضد دولتی بدهند. این شعارها میتوانند با مضمون اصولی و منطقی خود هم مرزبندی قاطع خود را با رفرمیسم و اپورتونیسم معين نمايند و هم افق مبارزاتی صحیح را برای توده ها ترسیم کنند و بدخواهانی که می کوشند با رخنه در صفوف توده های ستمدیده و ایجاد تفرقه در میان آنها با دادن شعارهای انحرافی برای به کجراه بردن جنبش مردمی حرکت کنند را افشا سازند.

کمونیست ها و پیشگامان طبقه کارگر و انقلابیون ترک همواره این اصل را به خاطر خواهند داشت که ماشین دولتی جمهوری اسلامی اساسا در بستر يک انقلاب مسلحانه دراز مدت توده ای است که شکسته خواهد شد و تنها در شرایط دمکراتیک برآمده از چنین انقلابی ست که امکان بروز آزاد اراده توده ها جهت تعیین سرنوشت خود مهيا می گردد.